Er bestaan verschillende soorten hechtmateriaal en naalden. De keuze van naald en hechtdraad hangt af van onder meer de plaats van de wond en de dikte van de huid. De basis van het hechten, zoals het voeren en vasthouden van de naald en het plaatsen van de knoop, blijft echter hetzelfde.
1. Hechting plaatsen & knopen
De naald wordt vastgehouden met een naaldvoerder. De hoek en de afstand tot de naaldpunt hangen af van de voorkeur van de chirurg. De naaldvoerder moet stevig worden gesloten, maar niet te hard, om schade aan naaldvoerder en naald te voorkomen. De naald wordt verticaal vastgehouden, haaks op de lengteas van de naaldvoerder. Als de naald verkeerd in de naaldvoerder zit, kan dat problemen geven, zoals moeizaam door de huid prikken, een verbogen naald en een verkeerde insteek in het huidweefsel. Het weefsel moet worden ontsmet om de hechting goed te kunnen plaatsen. Afhankelijk van de voorkeur van de chirurg kunnen huidhaakjes of een pincet worden gebruikt om het weefsel voorzichtig vast te houden. Het weefsel dat wordt gehecht, mag niet te veel worden belast, om het risico op afknellen van het weefsel te verkleinen. Een pincet is nodig om de naald te pakken wanneer die na een steek uit het weefsel komt. Voordat de naaldvoerder wordt losgelaten, moet de naald worden vastgehouden en gestabiliseerd. Zo verklein je het risico dat de naald in de dermis verloren gaat. Dit is nodig wanneer kleine naalden op de rug worden gebruikt en grote steken nodig zijn om het weefsel goed te laten aansluiten. De naald moet de huid onder een hoek van 90° binnengaan, omdat dat de insteekwond kleiner maakt en eversie van de wondranden bevordert. De naald wordt 1-3 mm van de wondrand ingestoken, maar dit kan per huiddikte verschillen. De hoek en diepte van de hechting hangen af van de gebruikte hechttechniek. Beide kanten van de hechting moeten elkaars spiegelbeeld zijn. De naald moet de huid haaks op het huidoppervlak verlaten. Als de hechting goed is geplaatst, wordt ze met een knoop vastgezet. In de huidchirurgie wordt de instrumentele knoop het meest gebruikt, meestal als platte knoop. Eerst wordt de punt van de naaldvoerder twee volledige slagen met de klok mee om het lange eind van de draad gedraaid. Daarna pak je met de punt het korte eind van de draad. Het korte eind wordt met gekruiste handen door de lus van het lange eind getrokken. Zo blijven de twee draadeinden aan weerszijden. Vervolgens wordt de naaldvoerder één keer tegen de klok in om het lange eind gedraaid. Het korte eind wordt opnieuw met de punt van de naaldvoerder gepakt en nog een keer door de lus getrokken. De hechting moet zo strak worden aangetrokken dat de wondranden tegen elkaar komen, zonder het weefsel af te knellen. Vaak is het verstandig om na de 2e slag een lus over te laten. Deze reservelus geeft de steek wat ruimte om uit te zetten en voorkomt dat het weefsel wordt afgekneld. De chirurg kan nog een extra slag toevoegen. Opeenvolgende knopen zijn nodig. Elke knoop moet evenwijdig aan de vorige worden gelegd.
Plaatsing van verschillende soorten hechtingen
2. Enkelvoudige losse hechting
De meest veelzijdige en meest gebruikte hechting is de enkelvoudige losse hechting (knoophechting). Hierbij steek je de naald haaks op de epidermis in, door de epidermis en dermis heen, en kom je aan de andere kant van de wond weer haaks op de epidermis naar buiten. De beide kanten van de steek moeten symmetrisch zijn in breedte en diepte. In totaal heeft deze hechting de vorm van een erlenmeyer: de steek is aan de basis breder dan aan het oppervlak aan de kant van de epidermis. Als de steek aan de basis meer weefsel omvat dan aan de top, duwt de druk het weefsel omhoog en kunnen de wondranden everteren. Dat verkleint het risico op een ingezonken litteken wanneer de wond tijdens de genezing samentrekt. De steken moeten bovendien gelijkmatig worden geplaatst, zodat de wondranden precies op dezelfde hoogte samenkomen. Zo verklein je de kans op hoogteverschil tussen de wondranden. De grootte van de steek aan beide kanten van de wond kun je variëren door de afstand van de insteek tot de wondrand en de afstand van de uitsteek tot de wondrand aan te passen. Ook de diepte van de steek speelt hierbij een rol. Met steken van verschillende grootte aan beide kanten van de wond kun je een bestaande asymmetrie in hoogte en dikte van de wondrand corrigeren. Kleine steken zijn geschikt om de wondranden nauwkeurig te laten aansluiten. Grote steken zijn ideaal om de spanning op de wond te verminderen.
3. Enkelvoudige begraven hechting
Deze hechting is erg belangrijk om de wondspanning naar de dermis in plaats van de epidermis te verplaatsen en om dode ruimte te sluiten. Ze geeft de genezende wond langer steun en verbetert het cosmetische resultaat. De wondrand wordt met een huidhaakje geëverteerd, waarna een resorbeerbare hechtdraad op subcutaan niveau wordt ingestoken en aan dezelfde kant van de wond op het niveau van de dermis weer naar buiten komt.
4. Verticale matrashechting
De verticale matrashechting is in feite een variant van de enkelvoudige losse hechting. Ze bestaat uit één losse steek die diep en breed in de wondrand wordt geplaatst, en een tweede, oppervlakkige losse steek die dichter bij de wondrand in de tegenovergestelde richting loopt. De breedte van de steek moet evenredig toenemen met de spanning op de wond. Hoe hoger de spanning, hoe breder de steek dus moet zijn.
5. Horizontale matrashechting
Bij de horizontale matrashechting steek je de naald ongeveer 5mm tot 1 cm van de wondrand in de huid. De draad gaat diep door de dermis naar de andere kant van de hechtlijn en komt daar op dezelfde afstand van de wondrand weer uit de huid. Daarna gaat de naald aan die kant van de hechtlijn, slechts 1 cm van het uitsteekpunt, opnieuw de huid in. De steek gaat vervolgens diep terug naar de andere kant van de wond. Daar komt de naald uit de huid en wordt de knoop gelegd.
6. Enkelvoudige doorlopende hechting
Een doorlopende hechting bestaat in feite uit een reeks enkelvoudige losse hechtingen achter elkaar. Je begint met een enkelvoudige losse steek die wordt geknoopt. Daarna volgt een reeks enkelvoudige steken achter elkaar, zonder dat de draad na elke steek wordt geknoopt of doorgeknipt. De steken moeten op gelijke afstand van elkaar liggen, zodat de spanning gelijkmatig over de hechtlijn wordt verdeeld. Na de laatste steek aan het einde van de hechtlijn wordt de hechting afgesloten met een knoop. Die knoop wordt gelegd tussen het eind van de draad, waar het de wond verlaat, en de lus van de laatste steek.
7. Enkelvoudige doorlopende gelockte hechting
Een doorlopende hechting kan gelockt of niet gelockt worden uitgevoerd. De eerste knoop van een doorlopende gelockte hechting wordt gelegd zoals bij een gewone doorlopende hechting. Daarna kun je elke steek vastzetten door de naald bij het plaatsen door de voorgaande lus te halen. Deze hechting wordt ook wel de honkbalsteek genoemd, omdat een gelockte doorlopende hechtlijn er uiteindelijk zo uitziet.
8. Intracutane doorlopende hechting
Dit is een techniek om de epidermis te laten aansluiten bij wonden met weinig tot geen spanning. Deze techniek mag vrijwel nooit worden gebruikt zonder een diepe dermale hechting, omdat de kracht ervan ligt in het nauwkeurig laten aansluiten van de epidermis en ze minder effectief is bij aanzienlijke spanning. Het gebruik veronderstelt ook een relatief stevige dermis, omdat het een overwegend intradermale techniek is die geen kracht uit de epidermis haalt. Vermijd deze techniek daarom bij atrofische huid of op plaatsen met een zeer dunne dermis, zoals de oogleden.
